Pomijam tu wadliwe akcentowanie i gwarowe naleciałości („stolyca”...), ale nie można pomijać tego co dzieje się w radiu i TV. Właśnie w RADIU, a nie w radio, w STUDIU, a nie w studio. Ciągle mamy jakieś przepisy, jakieś „nowomowy” i „trendy”, ale oprócz tego istnieje też językowa logika i estetyka, które wytykają takie nagminne błędy, jak niepotrzebne, śmieszne zdrobnienia (np. „pieniążki”), albo modne ostatnio słowo „strasznie”... Strasznie to można się bać, martwić, smucić, a nie cieszyć i być szczęśliwym. Dużym błędem jest też skracanie słów poprzez odrzucanie pewnych liter – np.  „orginał”, „ZO”, „kordynacja”, a powinno być „ZOO”, „oryginał”, koordynacja” itp. Albo błędne używanie w formie osobowej słowa „państwo”... („Państwo było”, „państwo widziało” itp.). Kolejny przykład, to błędne korzystanie z liczby mnogiej w słowie „postać”. Jedna, dwie, trzy cztery postacie, pięć, sześć itd. postaci. To pierwsze zlikwidowano, używając tylko formy „postaci”. Na przykład: „W moich obrazach brakowało postaci, więc namalowałem je – te postacie”, a nie „ te postaci”.
Muszę też wytknąć nagminne deformowanie w mowie takich słów jak: „strzała”, „strzelnica”, „z czego” – gdzie słyszy się „szczała”, „szczelnica”, „szczego” itp. Brrr...
I na koniec jeszcze jedna prośba do szanownych nauczycieli, by oprócz poprawności  w mowie i piśmie, uczyli też kultury, dobrych manier i taktu... Tego żaden komputer nie załatwi.
A’ propos taktu. W tym roku pewna zacna szkoła obchodziła okrągłą rocznicę swego istnienia. Tak się złożyło, iż w swoim czasie tę szkołę kończyli pewien ojciec i syn. Ojciec dla tej szkoły zrobił pierwszy, duży portret jej patrona, a syn jest znanym pisarzem, scenarzystą i krytykiem literackim. Jest laureatem najwyższych nagród literackich i filmowych, a jego książki tłumaczone są już na 20 języków. Jego nazwisko znajduje się w encyklopedii...
I co? Ani ojciec, ani syn nie zostali zaproszeni na uroczystości rocznicowe, mimo, iż zaproszeń było mnóstwo. I jak tu mówić o takcie? Chyba, że przy definiowaniu słowa nietakt. Więc uwzględniając powyższe – kończę już i jeszcze raz życzę wszystkim nauczycielom wszystkiego najlepszego, a uczniom najlepszych ocen i wspaniałych, mądrych nauczycieli, takich których  wspomina się do końca życia.